Տևական ժամանակ այս հարթակում մասնագիտական-լրագրողական-վերլուծական գրառումներ չեմ անում, պատճառները խիստ անձնական են: Բայց Շաքիում տեղի ունեցածը և դրա շուրջ իշխանությունների «կռուտիտները» էլ համբերություն չեն թողնում...
2026 թ․, հոկտեմբերի 6, ժամը 19։00։
ՈՒղիղ 144 ժամ է՝ շունչս պահած, անհամբեր սպասում եմ իր տեսակի մեջ եզակի «կզցնող-սատկցնողի» հերթական վիրտուալ պաթոսին։ Սպասում եմ, թե երբ է էկրաններից հորդելու հերթական «փայլուն» արդարացումը...
Հայաստանում սպառվել են ավանդական մեթոդներով իշխանության դեմ պայքարելու՝ պայմանական ընդդիմության ռեսուրսները: Անիմաստ և հոգնեցուցիչ է անընդհատ թեկնածու առաջադրել և պարտվել...
Առանց չափազանցության՝ դեռ «թավշյա» անդորրի ու շոկի մեջ եմ ՔՊ-ական քաղաքական թատրոնի «պրիմա» Հասմիկ Հակոբյանի եթերային հայտնությունից (հղումը՝ Հ․Գ․1-ում)...
Եթե Պիտեր Պարկերը ոչ թե գլուխը կախ, մի քիչ ամաչկոտ ու բարի դեռահաս լիներ, այլ Յոնջլախի մայլեքում բազարների մեջ թրծված ջահել, «Սարդ-մարդու» պատմությունը լրիվ այլ կլիներ...
Նայելով վերջին օրերին Ադրբեջանում տեղի ունեցող գործընթացներին ու հատկապես հետևելով առաջ եկած խնդիրներին Ադրբեջանի իշխանությունների արձագանքին, ևս մեկ անգամ վերահաստատվում է այն, ինչ հայտնի է մասնագետներիս։ Բանաձևեմ դա այսպես. ի դեմս ժամանակակից Ադրբեջանի՝ գործ ունենք մի կողմից բավական արդյունավետ աշխատող և կայուն բռնապետական համակարգի հետ, իսկ մյուս կողմից էլ՝ խիստ ճգնաժամային, խոցելի ու բազմաթիվ հարցերում ինքնուրույն գործելու հնարավորություններից զուրկ պետական համակարգի հետ...